ویزای مالزی برای ایرانیان ۲۰۲۶: ورود بدون ویزا، ویزای تحصیلی، کاری و اقامت بلندمدت

وقتی کسی برای ویزای مالزی با من تماس می‌گیرد، اولین سؤالم این است: «برای چه کاری و چه مدت می‌خواهید بروید؟» جواب همین سؤال تعیین می‌کند که اصلاً به ویزا نیاز دارید یا نه. بسیاری از ایرانی‌ها هنوز با اطلاعات چند سال پیش تصمیم می‌گیرند؛ مثلاً فکر می‌کنند سفر بدون ویزا فقط ۱۴ یا ۱۵ روز است، یا خیال می‌کنند با سرمایه‌ای حدود ۴۰ هزار دلار اقامت پنج‌ساله می‌گیرند. هیچ‌کدام از این‌ها با قوانین امروز مالزی جور درنمی‌آید.

در این راهنما مسیرهای اصلی ورود و اقامت در مالزی را برای پاسپورت ایرانی، با قوانین به‌روز ۲۰۲۶، توضیح می‌دهم: سفر کوتاه بدون ویزا، ویزای تحصیلی، ویزای کار، اقامت بلندمدت MM2H، ویزای دیجیتال نومد و سفر درمانی. هر جا قانون در حال تغییر است یا منبع رسمی هنوز به‌روز نشده، صریح گفته‌ام.

سفر کوتاه: ایرانی‌ها تا ۳۰ روز بدون ویزا

برای سفرهای کوتاه، دارندگان پاسپورت عادی ایران به ویزا نیاز ندارند. سفارت ایران در کوالالامپور در ۳ سپتامبر ۲۰۲۵ اعلام کرد که دو کشور مدت اقامت بدون ویزای اتباع یکدیگر را از ۱۴ روز به ۳۰ روز افزایش داده‌اند. پیش از آن، سقف اقامت بدون ویزا ۱۴ روز بود.

نکته‌ای که باید به آن توجه کنید این است که صفحه‌ی اطلاعات ویزای سفارت مالزی در تهران، در زمان نوشتن این مطلب، هنوز همان عدد ۱۴ روز را نشان می‌دهد. به همین دلیل معمولاً به متقاضیان توصیه می‌کنم اگر برنامه‌شان بیشتر از دو هفته است، پیش از خرید بلیت وضعیت را از سفارت یا ایرلاین هم استعلام کنند. ورود بدون ویزا فقط برای گردش، دیدار و کارهای کوتاه‌مدت است و اجازه‌ی کار یا تحصیل نمی‌دهد.

چه چیزهایی را در فرودگاه همراه داشته باشید

• پاسپورتی که دست‌کم شش ماه اعتبار داشته باشد.
• بلیت برگشت یا بلیت خروج به کشور دیگر.
• رزرو هتل یا نشانی محل اقامت.
• مدرکی که نشان دهد هزینه‌ی سفرتان را دارید؛ مثلاً کارت بین‌المللی یا مقداری ارز نقد.

تصمیم نهایی برای ورود همیشه با افسر مهاجرت در فرودگاه است. بدون ویزا بودن یعنی لازم نیست از قبل درخواست بدهید، نه اینکه ورود تضمین شده باشد. کسی که بلیت برگشت ندارد یا توضیح روشنی درباره‌ی هدف سفرش نمی‌دهد، ممکن است با پرسش‌های بیشتر یا حتی بازگشت روبه‌رو شود.

کارت ورود دیجیتال MDAC را فراموش نکنید

از ۱ ژانویه ۲۰۲۴ همه‌ی مسافران خارجی، به جز چند گروه محدود مثل شهروندان سنگاپور و دیپلمات‌ها، باید پیش از سفر فرم ورود دیجیتال مالزی (Malaysia Digital Arrival Card) را پر کنند. این فرم ویزا نیست، رایگان است و حداکثر سه روز قبل از رسیدن به مالزی ثبت می‌شود. فقط از درگاه رسمی اداره‌ی مهاجرت (imigresen-online.imi.gov.my) استفاده کنید؛ سایت‌های جعلی‌ای گزارش شده‌اند که برای همین فرم رایگان تا ۸۰ دلار پول می‌گیرند.

اگر بیش از ۳۰ روز می‌مانید یا هدف دیگری دارید

برای اقامت طولانی‌تر یا اهدافی که در چارچوب سفر کوتاه نمی‌گنجد، باید پیش از سفر ویزا بگیرید. درخواست ویزای ورود در بخش کنسولی سفارت مالزی در تهران ثبت می‌شود که طبق اعلام خود سفارت، یکشنبه تا پنجشنبه از ساعت ۸:۳۰ تا ۱۲ ظهر (به جز تعطیلات) پذیرش دارد. مدارکی که سفارت فهرست کرده این‌هاست:

• اصل پاسپورت با بیش از شش ماه اعتبار و کپی صفحه‌ی مشخصات.
• یک قطعه عکس پاسپورتی.
• فرم درخواست ویزا IM.47.
• رزرو قطعی بلیت برگشت.
• مدرک محل اقامت (رزرو هتل یا قرارداد اجاره).
• کپی دعوت‌نامه، اگر میزبانی در مالزی دارید.

اما برای تحصیل، کار یا اقامت بلندمدت، مسیر اصلی از سفارت شروع نمی‌شود. در مالزی این مجوزها معمولاً از داخل کشور و توسط دانشگاه، کارفرما یا نهاد مسئول همان برنامه پیگیری می‌شود و شما پس از تأیید اولیه سفر می‌کنید. در ادامه هر مسیر را جدا توضیح می‌دهم.

مقایسه‌ی سریع انواع ویزا و مجوز اقامت مالزی

ویزای تحصیلی مالزی (Student Pass)

برای دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی، درخواست اقامت تحصیلی از طریق سامانه‌ی Education Malaysia Global Services یا EMGS ثبت می‌شود. دانشجویانی که از دانشگاه دولتی یا مؤسسه‌ی آموزش عالی خصوصی پذیرش دارند، می‌توانند خودشان در سایت EMGS درخواست بدهند؛ در غیر این صورت مؤسسه‌ی آموزشی درخواست را ثبت می‌کند. پس از تأیید، نامه‌ی تأیید ویزای الکترونیکی (eVAL) صادر می‌شود و با آن سفر می‌کنید.

طبق اعلام EMGS، بررسی پرونده‌ی کامل حدود ۱۴ روز کاری طول می‌کشد، ولی تصمیم نهایی با اداره‌ی مهاجرت است و گاهی بیشتر می‌شود. در تجربه من، تأخیرها بیشتر از نقص مدارک یا ترجمه‌ها می‌آید تا از خود سیستم.

مدارک و شرایط اصلی

• پذیرش رسمی از مؤسسه‌ی آموزشی مالزی.
• پاسپورت معتبر و عکس طبق استاندارد EMGS.
• معاینه‌ی پزشکی پیش از ورود؛ به جز دانشجویان دانشگاه‌های دولتی. نتیجه‌ی معاینه ۱۸۰ روز اعتبار دارد.
• بیمه‌ی درمانی دانشجویی مورد تأیید.
• پرداخت هزینه‌ی پرونده که غیرقابل استرداد است.

دو اشتباه رایج درباره‌ی تحصیل در مالزی

در بعضی متن‌های قدیمی آمده که ایرانی‌ها برای ورود به مقطع کارشناسی باید آزمون STPM بدهند. STPM آزمون پیش‌دانشگاهی ملی خود مالزی است و شرط عمومی پذیرش دانشجوی خارجی نیست. دانشگاه‌ها مدرک دیپلم و پیش‌دانشگاهی ایران را خودشان ارزیابی می‌کنند و بسته به رشته ممکن است دوره‌ی فاندیشن (Foundation) یا مدرک زبان بخواهند.

اشتباه دوم این است که «تحصیل در مدارس مالزی رایگان است». آموزش رایگان مدارس دولتی برای شهروندان مالزی است. خانواده‌های خارجی معمولاً فرزندشان را در مدارس بین‌المللی، خصوصی یا مدارس ایرانی مالزی ثبت‌نام می‌کنند و باید هزینه‌اش را از قبل در بودجه ببینند.

کار در دوران تحصیل

دانشجوی خارجی در مالزی فقط در تعطیلات بین ترم یا تعطیلات بیش از هفت روز، حداکثر ۲۰ ساعت در هفته و با تأیید قبلی اداره‌ی مهاجرت می‌تواند کار پاره‌وقت کند. برخی مشاغل مثل صندوق‌داری هم مجاز نیست. اگر هزینه‌ی زندگی‌تان را روی درآمد کار دانشجویی حساب کرده‌اید، این محاسبه را دوباره انجام دهید. جزئیات بیشتر را در مطلب کار دانشجویی در مالزی و برای انتخاب دانشگاه، معرفی دانشگاه‌های مالزی را ببینید. روند کامل پذیرش هم در راهنمای تحصیل در مالزی آمده است.

ویزای کار مالزی (Employment Pass)

ویزای کار متخصصان خارجی در مالزی Employment Pass نام دارد و درخواست آن را کارفرما ثبت می‌کند، نه خود متقاضی. کارفرما ابتدا باید در بخش خدمات اتباع خارجی (Expatriate Services Division یا ESD) ثبت و تأیید شده باشد. یعنی تا وقتی پیشنهاد کار از یک شرکت واجد شرایط ندارید، مسیر ویزای کار عملاً باز نمی‌شود.

دسته‌بندی جدید از ۱ ژوئن ۲۰۲۶

عدد «حداقل ۵۰۰۰ رینگیت» که در متن‌های قدیمی می‌بینید، امروز فقط کف پایین‌ترین دسته است. از ۱ ژوئن ۲۰۲۶ دسته‌ها و سقف مدت اقامت این‌طور تغییر کرده است:

• دسته‌ی اول: حقوق پایه ماهانه ۲۰ هزار رینگیت و بیشتر؛ حداکثر ۱۰ سال.
• دسته‌ی دوم: ۱۰ هزار تا ۱۹٬۹۹۹ رینگیت؛ حداکثر ۱۰ سال و با برنامه‌ی جانشین‌پروری.
• دسته‌ی سوم: ۵ هزار تا ۹٬۹۹۹ رینگیت (در صنایع تولیدی ۷ هزار تا ۹٬۹۹۹)؛ حداکثر ۵ سال و با برنامه‌ی جانشین‌پروری.

دو نکته اینجا مهم است. اول اینکه فقط حقوق پایه حساب می‌شود و مزایا، پاداش و کمک‌هزینه‌ها در این سقف‌ها لحاظ نمی‌شود. دوم اینکه برنامه‌ی جانشین‌پروری یعنی کارفرما باید نشان دهد چطور قرار است مهارت شما به نیروی محلی منتقل شود. این برای کسی که می‌خواهد سال‌ها در مالزی بماند، پیام روشنی دارد: دسته‌ی سوم مسیر موقت است، نه مسیر ماندگاری.

شرط سنی ثابت «۲۳ سال به بالا» یا «صدور دوساله و تمدید دوساله» که در برخی منابع قدیمی آمده، در مقررات فعلی به این شکل وجود ندارد؛ مدت هر مجوز به قرارداد و تصمیم اداره‌ی مهاجرت بستگی دارد. برای شناخت بازار کار و رشته‌های پرتقاضا، مطلب کار در مالزی را بخوانید.

ثبت شرکت برای گرفتن ویزای کار خودتان

خیلی‌ها می‌پرسند آیا می‌شود شرکتی در مالزی ثبت کرد و برای خود ویزای کار گرفت. از نظر قانونی ممکن است، اما ثبت شرکت با سرمایه‌ی بسیار کم به معنای حق استخدام خارجی نیست. ESD برای اینکه شرکت بتواند اسپانسر Employment Pass شود، حداقل سرمایه‌ی پرداخت‌شده می‌خواهد. طبق راهنمای منتشرشده در سال ۲۰۲۶، این رقم برای شرکت صددرصد خارجی در خدمات عمومی و تخصصی ۵۰۰ هزار رینگیت و در تجارت، خرده‌فروشی، عمده‌فروشی، مشاوره و رستوران یک میلیون رینگیت است. در شرکت مشترک با شریک مالزیایی که دست‌کم ۵۰ درصد سهم دارد، این رقم ۳۵۰ هزار رینگیت است.

فرض کنید کسی با ۵۰ هزار دلار شرکت ثبت کند و بعد بفهمد برای ویزای کار خودش باید سرمایه را چند برابر کند. این همان اشتباهی است که پیش از هر اقدامی باید جلویش را گرفت.

اقامت بلندمدت: برنامه‌ی MM2H

در متن‌های قدیمی گفته می‌شد با سرمایه‌گذاری حدود ۴۰ هزار دلار در بورس، ملک یا سپرده، اقامت پنج‌ساله می‌گیرید. این اطلاعات منسوخ است. برنامه‌ی Malaysia My Second Home یا MM2H بازطراحی شده و اکنون چهار دسته دارد:

• نقره‌ای: سپرده‌ی ثابت ۱۵۰ هزار دلار، خرید ملک حداقل ۶۰۰ هزار رینگیت، اقامت ۵ ساله.
• طلایی: سپرده‌ی ثابت ۵۰۰ هزار دلار، ملک حداقل یک میلیون رینگیت، اقامت ۱۵ ساله.
• پلاتینیوم: سپرده‌ی ثابت یک میلیون دلار، ملک حداقل دو میلیون رینگیت، اقامت ۲۰ ساله.
• مناطق ویژه‌ی اقتصادی (SEZ/SFZ): سپرده‌ی ۶۵ هزار دلار برای زیر ۵۰ سال و ۳۲ هزار دلار برای ۵۰ سال به بالا، اقامت ۱۰ ساله و خرید ملک طبق سیاست همان منطقه.

حداقل سن برای سه دسته‌ی اصلی ۲۵ سال و برای مناطق ویژه ۲۱ سال است. متقاضیان زیر ۵۰ سال باید در هر سال جمعاً دست‌کم ۹۰ روز در مالزی باشند. ملک خریداری‌شده را تا ۱۰ سال نمی‌توان فروخت، مگر برای خرید ملک گران‌تر. همسر، فرزندان و والدین را هم می‌توان با شرایطی همراه کرد.

نکته‌ای که همیشه روی آن تأکید می‌کنم: MM2H اقامت قابل‌تمدید است، نه مسیر اقامت دائم یا تابعیت. اگر هدف‌تان پاسپورت دوم است، این برنامه جواب سؤال شما نیست. برای افراد بالای ۵۰ سال، مطلب ویزای بازنشستگی مالزی جزئیات بیشتری دارد.

ویزای دیجیتال نومد مالزی (DE Rantau)

اگر کارتان از راه دور است و درآمدتان از خارج مالزی می‌آید، DE Rantau Nomad Pass گزینه‌ی واقع‌بینانه‌تری از MM2H است. این مجوز از طریق نهاد اقتصاد دیجیتال مالزی (MDEC) درخواست می‌شود و شرایط اصلی‌اش این‌هاست:

• درآمد سالانه دست‌کم ۲۴ هزار دلار برای مشاغل فناوری و دیجیتال، مثل برنامه‌نویسی، طراحی رابط کاربری، امنیت سایبری، داده و بازاریابی دیجیتال.
• برای سایر مشاغل دورکار، درآمد دست‌کم ۶۰ هزار دلار در سال.
• مدت اولیه ۱۲ ماه و قابل تمدید برای ۱۲ ماه دیگر.
• هزینه‌ی تقریبی ۱٬۰۸۰ رینگیت برای متقاضی اصلی و ۵۰۰ رینگیت برای هر همراه.

برای متقاضی ایرانی، چالش اصلی معمولاً خود درآمد نیست، بلکه اثبات آن است. قرارداد با کارفرمای خارجی، فاکتور و صورت‌حساب بانکی باید با هم بخوانند. اگر درآمدتان از راه‌هایی دریافت می‌شود که سند رسمی ندارد، پیش از اقدام فکری برای مستندسازی آن بکنید.

سفر درمانی به مالزی

برای بیشتر سفرهای درمانی کوتاه، ایرانی‌ها از همان ورود بدون ویزای ۳۰ روزه استفاده می‌کنند. اما اگر درمان طولانی‌تر است، اداره‌ی مهاجرت مالزی برای بیمارانی که در بیمارستان‌های دولتی یا تخصصی درمان می‌شوند، مجوز اقامت بلندمدت دیداری (Long Term Social Visit Pass) پیش‌بینی کرده که یک همراه هم می‌تواند داشته باشد. معمولاً بخش بیماران بین‌المللی بیمارستان در این روند کمک می‌کند.

توصیه‌ی من این است که پیش از سفر، برنامه‌ی درمان و مدت تقریبی آن را کتبی از بیمارستان بگیرید و پرونده‌ی پزشکی ترجمه‌شده همراه داشته باشید. این کار هم پذیرش در بیمارستان را ساده‌تر می‌کند و هم اگر به تمدید اقامت نیاز شد، مدرک روشنی در دست دارید.

نکته‌ای که ایرانی‌ها نباید دست‌کم بگیرند: بانک و انتقال پول

در سال ۲۰۱۹ گزارش‌های متعددی منتشر شد که برخی بانک‌های مالزی به دلیل تحریم‌های آمریکا حساب‌های اتباع ایرانی، از جمله دانشجویان، را بسته‌اند. وضعیت در بانک‌های مختلف و در سال‌های مختلف یکسان نبوده، اما این موضوع هنوز هم در برنامه‌ریزی مالی اهمیت دارد.

اگر برای تحصیل، کار یا MM2H می‌روید، پیش از سفر بپرسید شهریه، حقوق یا سپرده‌ی شما قرار است از چه کانالی جابه‌جا شود و آیا دانشگاه، کارفرما یا بانک موردنظر تجربه‌ی کار با مشتری ایرانی دارد. در مسیرهایی مثل MM2H که سپرده‌ی ثابت بانکی شرط اصلی است، این سؤال باید پیش از هر هزینه‌ای جواب بگیرد.

اشتباهاتی که زیاد می‌بینم

• اتکا به عدد قدیمی ۱۴ یا ۱۵ روز، یا برعکس، ماندن بیش از ۳۰ روز با این تصور که «سخت‌گیری نمی‌کنند». ماندن بیش از مدت مجاز در مالزی تخلف از قانون مهاجرت است و می‌تواند سفرهای بعدی را هم دچار مشکل کند.
• پر کردن فرم MDAC در سایت‌های غیررسمی و پرداخت پول برای فرمی که رایگان است.
• ورود بدون ویزا با این نیت که بعد از رسیدن کار پیدا کنند. ورود توریستی اجازه‌ی کار نمی‌دهد.
• ثبت شرکت با سرمایه‌ی حداقلی به امید گرفتن ویزای کار برای خود.
• انتخاب MM2H برای رسیدن به اقامت دائم یا تابعیت، در حالی که این برنامه چنین مسیری ندارد.
• بودجه‌بندی تحصیل بر اساس درآمد کار دانشجویی، در حالی که کار فقط در تعطیلات مجاز است.

پرسش‌های متداول درباره‌ی ویزای مالزی

آیا ایرانی‌ها برای سفر به مالزی ویزا لازم دارند؟

برای سفر کوتاه نه. طبق توافقی که سفارت ایران در کوالالامپور در سپتامبر ۲۰۲۵ اعلام کرد، اقامت بدون ویزا تا ۳۰ روز است. چون صفحه‌ی سفارت مالزی در تهران هنوز ۱۴ روز را نشان می‌دهد، برای سفرهای بیش از دو هفته پیش از سفر استعلام کنید.

آیا با ورود بدون ویزا می‌توانم در مالزی کار کنم؟

خیر. کار در مالزی به مجوز کار مثل Employment Pass نیاز دارد که کارفرمای ثبت‌شده باید برایتان درخواست کند.

حداقل حقوق برای ویزای کار مالزی چقدر است؟

از ۱ ژوئن ۲۰۲۶، کف دسته‌ی سوم Employment Pass حقوق پایه‌ی ماهانه ۵ هزار رینگیت است؛ در صنایع تولیدی ۷ هزار رینگیت. دسته‌های بالاتر از ۱۰ هزار و ۲۰ هزار رینگیت شروع می‌شوند.

آیا با MM2H می‌توانم اقامت دائم مالزی بگیرم؟

خیر. MM2H اقامت بلندمدت قابل‌تمدید است و به‌خودی‌خود به اقامت دائم یا تابعیت منتهی نمی‌شود.

دانشجوی خارجی در مالزی چند ساعت می‌تواند کار کند؟

حداکثر ۲۰ ساعت در هفته و فقط در تعطیلات بین ترم یا تعطیلات بیش از هفت روز، با تأیید اداره‌ی مهاجرت.

فرم MDAC هزینه دارد؟

خیر. این فرم رایگان است، ویزا محسوب نمی‌شود و حداکثر سه روز پیش از ورود در سایت رسمی اداره‌ی مهاجرت مالزی پر می‌شود.

جمع‌بندی: پیش از تصمیم چه چیزی را روشن کنید

مالزی برای سفر کوتاه یکی از ساده‌ترین مقصدها برای پاسپورت ایرانی است، اما همین سادگی گاهی باعث می‌شود مسیرهای بلندمدت را هم ساده فرض کنیم. در عمل، تحصیل به پذیرش و EMGS، کار به کارفرمای ثبت‌شده و حقوق مشخص، و اقامت بلندمدت به سرمایه‌ی قابل‌توجه و سپرده‌ی بانکی وابسته است. هیچ‌کدام از این مسیرها هم خودبه‌خود به اقامت دائم ختم نمی‌شود.

پیشنهاد من این است که قبل از هر هزینه‌ای سه چیز را برای خودتان روشن کنید: هدف واقعی سفر، مدت اقامتی که لازم دارید، و اینکه پول‌تان را چطور و از چه کانالی جابه‌جا می‌کنید. اگر هدف‌تان ماندن بلندمدت است، مطلب مهاجرت به مالزی و برای برآورد هزینه‌ها راهنمای زندگی در مالزی را هم بخوانید. قوانین مالزی در سال‌های اخیر چند بار تغییر کرده است؛ پیش از اقدام، آخرین نسخه‌ی مقررات را از منبع رسمی همان مسیر بررسی کنید.