مهاجرت به سنگاپور ۲۰۲۶: مسیرهای کار، تحصیل، سرمایه‌گذاری و اقامت دائم برای ایرانی‌ها

سنگاپور از آن مقصدهایی است که روی کاغذ خیلی جذاب به نظر می‌رسد: امنیت بالا، اقتصاد قوی، دانشگاه‌های معتبر و شهری که واقعاً کار می‌کند. اما در تجربه من، بیشتر سوءتفاهم‌ها درباره مهاجرت به سنگاپور از همین‌جا شروع می‌شود که آن را با کشورهای مهاجرپذیری مثل کانادا یا استرالیا مقایسه می‌کنند. سنگاپور برنامه‌ی امتیازی برای جذب عمومی مهاجر ندارد؛ تقریباً همه‌ی مسیرها از یک کارفرما، یک دانشگاه یا یک سرمایه‌گذاری بزرگ می‌گذرد و اقامت دائم هم به‌صورت انتخابی و بدون فرمول مشخص داده می‌شود.

در این راهنما مسیرهای واقعی مهاجرت به سنگاپور را با ارقام رسمی سال ۲۰۲۶ توضیح می‌دهم، تغییراتی را که از ژانویه ۲۰۲۷ اجرا می‌شود می‌گویم و روی نکته‌هایی تمرکز می‌کنم که متقاضیان ایرانی معمولاً تا وسط کار متوجهش نمی‌شوند. همه‌ی مبالغ این مقاله به دلار سنگاپور است، نه دلار آمریکا.

سنگاپور برای چه کسانی منطقی است؟

قبل از اینکه سراغ نوع ویزا برویم، بهتر است ببینید اصلاً در گروهی هستید که سنگاپور برایشان مسیر واقع‌بینانه‌ای است یا نه. سنگاپور معمولاً برای این افراد جواب می‌دهد:

• متخصصانی که در حوزه‌هایی مثل فناوری اطلاعات، مالی، مهندسی تخصصی، پزشکی و پژوهش سابقه‌ی قوی دارند و می‌توانند پیشنهاد کار با حقوق بالا بگیرند.
• دانشجویانی که در دانشگاه‌های معتبر سنگاپور پذیرش می‌گیرند و برنامه دارند بعد از تحصیل همان‌جا وارد بازار کار شوند.
• بنیان‌گذاران استارتاپ‌هایی که سرمایه‌ی خطرپذیر جذب کرده‌اند یا فناوری قابل دفاع دارند.
• صاحبان کسب‌وکارهای بسیار بزرگ که توان سرمایه‌گذاری چندده‌میلیون دلاری دارند.

در مقابل، اگر دنبال مسیری هستید که بدون پیشنهاد کار، با سرمایه‌ی متوسط یا از طریق خرید ملک به اقامت برسد، سنگاپور چنین گزینه‌ای ندارد. معمولاً به این دسته از متقاضیان توصیه می‌کنم کشورهای همسایه مثل مهاجرت به مالزی را هم کنار سنگاپور بررسی کنند تا وقت و هزینه‌شان صرف مسیری نشود که از ابتدا بسته بوده است.

نکته‌هایی که متقاضیان ایرانی باید از قبل بدانند

ویزای ورود

اتباع ایران برای ورود به سنگاپور ویزا لازم دارند. طبق اعلام اداره‌ی مهاجرت سنگاپور (ICA)، درخواست ویزا معمولاً از طریق یک معرف محلی (Local Contact) که حساب Singpass یا Corppass دارد ثبت می‌شود؛ مثلاً کارفرما، دانشگاه، هتل یا یکی از آشنایان مقیم. اگر چنین معرفی ندارید، باید از طریق نماینده‌ی مجاز ویزا یا نمایندگی سنگاپور اقدام کنید. ICA درخواست ویزا را در فرودگاه و گیت ورود نمی‌پذیرد. در عمل، دارندگان پیشنهاد کار یا پذیرش تحصیلی کمترین مشکل را دارند، چون کارفرما یا دانشگاه خودش روند را پیش می‌برد.

بانک و انتقال پول

نکته‌ای که باید به آن توجه کنید این است که ایران در فهرست کشورهای پرریسک FATF (فهرست اقدام متقابل) قرار دارد و بانک‌های سنگاپور موظف‌اند با اشخاص و تراکنش‌های مرتبط با ایران با سخت‌گیری بیشتری برخورد کنند. این به معنای ممنوعیت مطلق نیست، اما باز کردن حساب، انتقال سرمایه و اثبات منشأ پول برای یک ایرانی معمولاً زمان‌برتر و پرسؤال‌تر از متقاضیان دیگر است. اگر مسیر شما به جابه‌جایی سرمایه وابسته است، این موضوع را از روز اول جدی بگیرید.

پناهندگی

سنگاپور عضو کنوانسیون ۱۹۵۱ پناهندگان نیست و سازوکار ملی برای پذیرش پناهجو ندارد. بنابراین سفر به سنگاپور با این تصور که بعداً درخواست پناهندگی بدهید، مسیر قابل اتکایی نیست.

مقایسه‌ی سریع مسیرهای مهاجرت به سنگاپور

مهاجرت کاری؛ اصلی‌ترین راه ورود به سنگاپور

بیشتر کسانی که در سنگاپور ماندگار می‌شوند از مسیر کار وارد شده‌اند. نکته‌ی اساسی این است که شما نمی‌توانید خودتان برای ویزای کار سنگاپور اقدام کنید؛ اول باید کارفرمایی پیدا کنید که حاضر باشد برایتان درخواست بدهد. اطلاعات بیشتر درباره‌ی بازار کار را در مقاله‌ی کار در سنگاپور آورده‌ایم.

Employment Pass (EP)

EP مجوز کار متخصصان، مدیران و کارشناسان است و سهمیه یا عوارض ماهانه برای کارفرما ندارد. اما این به معنای آسان بودن نیست. از سپتامبر ۲۰۲۳ هر درخواست باید دو مرحله را رد کند:

• حداقل حقوق ثابت ماهانه: برای درخواست‌های فعلی در بخش‌های عمومی از ۵٬۶۰۰ دلار برای افراد ۲۳ ساله شروع می‌شود و با بالا رفتن سن تا ۱۰٬۷۰۰ دلار برای ۴۵ سال به بالا افزایش می‌یابد. در بخش خدمات مالی این بازه ۶٬۲۰۰ تا ۱۱٬۸۰۰ دلار است.
• کسب دست‌کم ۴۰ امتیاز در چارچوب COMPASS که حقوق در مقایسه با بازار محلی، مدرک تحصیلی، تنوع ملیت‌ها در شرکت و حمایت شرکت از استخدام نیروی محلی را می‌سنجد.

از ۱ ژانویه ۲۰۲۷ برای درخواست‌های جدید، حداقل حقوق EP در بخش‌های عمومی به ۶٬۰۰۰ تا ۱۱٬۵۰۰ دلار و در بخش مالی به ۶٬۶۰۰ تا ۱۲٬۷۰۰ دلار می‌رسد. برای تمدید، این ارقام از مجوزهایی که از ۱ ژانویه ۲۰۲۸ منقضی می‌شوند اعمال می‌شود. اگر الان در حال مذاکره با کارفرما هستید، این تاریخ را حتماً در نظر بگیرید.

اعتبار EP بار اول تا ۲ سال و در تمدید تا ۳ سال است. EP به همان کارفرما وابسته است و با تغییر شغل، کارفرمای جدید باید درخواست تازه بدهد.

نکته‌ای که متقاضیان معمولاً از آن غافل‌اند این است که حداقل حقوق فقط شرط ورود است. حقوقی که دقیقاً روی حداقل باشد معمولاً امتیاز COMPASS کمی می‌گیرد و شانس تأیید را پایین می‌آورد. فرض کنید یک مهندس ۳۵ ساله پیشنهادی بگیرد که فقط کمی بالاتر از حداقل حقوقِ تعیین‌شده برای سن خودش است؛ در چنین حالتی موفقیت پرونده بیشتر به مدرک، ترکیب نیروی کار شرکت و مهارت‌های کمیاب او بستگی پیدا می‌کند.

S Pass

S Pass برای نیروی متخصص سطح میانی، مثل تکنسین‌ها و کارشناسان فنی، طراحی شده است. حداقل حقوق ثابت فعلی در بخش‌های عمومی از ۳٬۳۰۰ دلار شروع می‌شود و تا ۴٬۸۰۰ دلار برای ۴۵ سال به بالا می‌رسد؛ در بخش مالی ۳٬۸۰۰ تا ۵٬۶۵۰ دلار است. از ۱ ژانویه ۲۰۲۷ حداقل بخش عمومی به ۳٬۶۰۰ تا ۵٬۱۰۰ دلار و بخش مالی به ۴٬۰۰۰ تا ۵٬۶۵۰ دلار افزایش می‌یابد.

تفاوت مهم S Pass با EP این است که کارفرما برای هر نفر عوارض ماهانه می‌پردازد و تعداد دارندگان S Pass در هر شرکت به درصد محدودی از کل نیروی کارش سقف دارد. به همین دلیل خیلی از شرکت‌ها برای متقاضی خارجی سطح میانی رغبت کمتری دارند.

PEP و ONE Pass

این دو مجوز برای افراد با درآمد بسیار بالاست و به کارفرمای خاصی وابسته نیستند:

• Personalised Employment Pass (PEP): برای متخصصان خارج از سنگاپور که آخرین حقوق ثابت ماهانه‌ی آن‌ها در ۶ ماه گذشته حداقل ۲۲٬۵۰۰ دلار بوده، یا دارندگان EP با همین سطح حقوق. دارنده باید سالانه دست‌کم ۲۷۰ هزار دلار حقوق ثابت داشته باشد و اگر بیش از ۶ ماه بیکار بماند، باید مجوز را لغو کند. PEP قابل تمدید نیست.
• Overseas Networks and Expertise Pass (ONE Pass): برای کسانی که حقوق ثابت ماهانه‌ی حداقل ۳۰٬۰۰۰ دلار دارند یا در ورزش، هنر، فرهنگ یا پژوهش دستاورد برجسته دارند. اعتبار آن ۵ ساله است و اجازه می‌دهد هم‌زمان برای چند شرکت کار کنید.

EntrePass؛ مسیر کارآفرینان و استارتاپ‌ها

اگر می‌خواهید در سنگاپور شرکت راه بیندازید، EntrePass مسیر اصلی است. اما برخلاف تصور رایج، با ثبت یک شرکت معمولی و واریز سرمایه به دست نمی‌آید. شرط‌های اصلی طبق وزارت نیروی انسانی سنگاپور (MOM) این‌هاست:

• شرکت باید شرکت خصوصی ثبت‌شده در ACRA باشد و متقاضی دست‌کم ۳۰٪ سهام آن را داشته باشد.
• کسب‌وکار باید پشتوانه‌ی سرمایه‌ی خطرپذیر داشته باشد یا فناوری نوآورانه در اختیارش باشد.
• حداقل یکی از این معیارها لازم است: جذب دست‌کم ۱۰۰ هزار دلار در یک دور سرمایه‌گذاری از سرمایه‌گذار واجد شرایط، حمایت یک شتاب‌دهنده یا مرکز رشد معتبر، سابقه‌ی تأسیس و فروش یک کسب‌وکار فناوری، مالکیت فکری ثبت‌شده‌ی مؤثر، یا همکاری پژوهشی جاری با دانشگاه یا مؤسسه‌ی تحقیقاتی سنگاپور.

EntrePass بار اول یک ساله است و بعد تا ۲ سال تمدید می‌شود. برای تمدید باید نشان دهید شرکت واقعاً فعال است؛ مثلاً در سال دوم حدود ۱۰۰ هزار دلار هزینه‌کرد تجاری و استخدام نیروی محلی، و این اعداد در سال‌های بعد بالاتر می‌رود. برخی فعالیت‌ها مثل کافی‌شاپ، بار و آژانس کاریابی اصلاً واجد شرایط نیستند. جزئیات بیشتر را در مقاله‌ی ویزای استارت آپ سنگاپور نوشته‌ایم.

سرمایه‌گذاری و برنامه‌ی GIP

برنامه‌ی Global Investor Programme که هیئت توسعه‌ی اقتصادی سنگاپور (EDB) اجرا می‌کند، تنها مسیری است که مستقیماً اقامت دائم می‌دهد. اما سطح آن با برنامه‌های سرمایه‌گذاری رایج در کشورهای دیگر قابل مقایسه نیست. سه گزینه‌ی اصلی:

• سرمایه‌گذاری حداقل ۱۰ میلیون دلار در یک کسب‌وکار جدید یا توسعه‌ی کسب‌وکار موجود در سنگاپور.
• سرمایه‌گذاری ۲۵ میلیون دلار در یکی از صندوق‌های منتخب GIP.
• تأسیس دفتر خانوادگی (Family Office) با دارایی تحت مدیریت حداقل ۲۰۰ میلیون دلار که دست‌کم ۵۰ میلیون آن به سنگاپور منتقل شود.

علاوه بر سرمایه، سابقه‌ی تجاری هم شرط است؛ برای نمونه، صاحب کسب‌وکار باید دست‌کم ۳ سال سابقه داشته باشد و گردش مالی شرکتش در سال قبل و به‌طور میانگین در سه سال اخیر حداقل ۲۰۰ میلیون دلار باشد. مجوز ورود مجدد (Re-Entry Permit) ۵ ساله صادر می‌شود و تمدید آن به حفظ سرمایه‌گذاری، ایجاد اشتغال و اقامت بیش از نیمی از زمان در سنگاپور بستگی دارد. با توجه به محدودیت‌های بانکی که بالاتر گفتم، این مسیر برای ایرانی‌ها در عمل پیچیدگی مضاعف دارد.

مهاجرت تحصیلی به سنگاپور

برای تحصیل تمام‌وقت در سنگاپور به Student’s Pass نیاز دارید که پس از پذیرش، از طریق ICA و با هماهنگی مؤسسه‌ی آموزشی صادر می‌شود. دوره‌های پاره‌وقت، شبانه و آخر هفته واجد شرایط Student’s Pass نیستند.

در تجربه من، مهم‌ترین تصمیم در این مسیر انتخاب مؤسسه است، نه فقط رشته. طبق قوانین MOM، دانشجویان دانشگاه‌هایی مثل NUS، NTU، SMU و سایر مؤسسات آموزش عالی مشخص‌شده می‌توانند در طول ترم تا ۱۶ ساعت در هفته و در تعطیلات بدون سقف ساعت کار کنند. اما بسیاری از دانشجویان مؤسسات خصوصی چنین اجازه‌ای ندارند و دانشجویان تبادلی هم مجاز به کار نیستند. پیش از ثبت‌نام در هر مؤسسه‌ی خصوصی، این موضوع را دقیق بپرسید.

برای آشنایی با دانشگاه‌ها و هزینه‌ها مقاله‌ی تحصیل در سنگاپور و برای فرصت‌های کمک‌هزینه مقاله‌ی بورسیه تحصیلی سنگاپور را ببینید. اگر با فرزند مهاجرت می‌کنید، مقاله‌ی مدارس ایرانی سنگاپور هم به کارتان می‌آید.

همراه بردن خانواده

یکی از اشتباهات رایج این است که متقاضی فکر می‌کند با گرفتن ویزای کار، خانواده خودبه‌خود می‌تواند همراهش بیاید. در واقع آوردن خانواده به حقوق شما بستگی دارد:

• Dependant’s Pass: دارنده‌ی EP یا S Pass با حداقل حقوق ثابت ماهانه‌ی ۶٬۰۰۰ دلار می‌تواند برای همسر قانونی و فرزندان مجرد زیر ۲۱ سال درخواست بدهد.
• Long-Term Visit Pass: با همان حداقل ۶٬۰۰۰ دلار برای همسر در ازدواج عرفی (common-law)، فرزند ناتوان مجرد بالای ۲۱ سال و فرزند ناتنی مجرد زیر ۲۱ سال؛ و برای والدین فقط اگر حقوق ثابت ماهانه حداقل ۱۲٬۰۰۰ دلار باشد.

پس اگر با S Pass و حقوق ۴ هزار دلاری وارد سنگاپور شوید، در حال حاضر نمی‌توانید همسر و فرزندتان را با Dependant’s Pass بیاورید. این موضوع را باید قبل از پذیرفتن پیشنهاد کار در محاسباتتان بگذارید.

اقامت دائم و تابعیت سنگاپور

اقامت دائم (PR)

طبق ICA، این افراد می‌توانند درخواست اقامت دائم بدهند: همسر و فرزند مجرد زیر ۲۱ سال شهروند یا مقیم دائم، والد سالمند شهروند، دارندگان EP و S Pass، دانش‌آموزانی که در سنگاپور تحصیل می‌کنند و دست‌کم یکی از آزمون‌های ملی را گذرانده‌اند، و سرمایه‌گذاران GIP. هزینه‌ی ثبت درخواست ۱۰۰ دلار برای هر نفر است و بررسی معمولاً تا ۶ ماه طول می‌کشد.

نکته‌ای که باید به آن توجه کنید این است که برای PR هیچ حد نصاب یا جدول امتیاز علنی وجود ندارد. ICA عواملی مثل پیوند خانوادگی با شهروندان، سهم اقتصادی، مدرک، سن، ترکیب خانواده و مدت اقامت را می‌سنجد و رد شدن بدون توضیح دقیق کاملاً عادی است. هر کسی که برای PR سنگاپور تضمین می‌دهد، حرف غیرواقعی می‌زند.

خدمت نظام‌وظیفه برای پسران

اگر پسر شما به‌واسطه‌ی والدین یا به‌عنوان دانش‌آموز خارجی PR یا تابعیت بگیرد، طبق اعلام ICA مشمول خدمت ملی (National Service) سنگاپور می‌شود. این تعهد جدی است و تخلف از آن مجازات سنگین دارد. پیش از درخواست PR برای فرزندان پسر، این موضوع را با دقت سنجیده و تصمیم بگیرید.

تابعیت

مقیم دائمی که دست‌کم ۲ سال PR داشته و ۲۱ سال به بالا باشد، یا ۲ سال PR بوده و ۲ سال با شهروند سنگاپوری ازدواج کرده باشد، می‌تواند درخواست تابعیت بدهد. بررسی تا ۱۲ ماه طول می‌کشد. سنگاپور تابعیت دوگانه را برای بزرگسالان نمی‌پذیرد و متقاضی باید تابعیت قبلی خود را کنار بگذارد. همچنین تولد در سنگاپور به‌تنهایی تابعیت نمی‌دهد و فرزند دو والد خارجی شهروند سنگاپور نمی‌شود. ازدواج با شهروند هم اقامت خودکار ایجاد نمی‌کند و فقط امکان درخواست مجوز اقامت یا PR را فراهم می‌کند.

خرید ملک در سنگاپور؛ بدون اقامت و با مالیات سنگین

خرید ملک در سنگاپور هیچ حق اقامتی ایجاد نمی‌کند. خارجی‌ها می‌توانند آپارتمان و کاندومینیوم خصوصی بخرند، اما خرید مسکن دولتی (HDB) برای آن‌ها ممکن نیست و خرید زمین و خانه‌ی ویلایی به مجوز دولت نیاز دارد. از ۲۷ آوریل ۲۰۲۳ خارجی‌ها برای خرید هر ملک مسکونی، علاوه بر مالیات عادی خرید، ۶۰٪ مالیات تمبر اضافه (ABSD) می‌پردازند. این نرخ برای اتباع ایران استثنایی ندارد؛ معافیت فقط برای اتباع چند کشور مثل آمریکا و سوئیس به‌موجب موافقت‌نامه‌های تجاری است.

هزینه زندگی و خدمات عمومی را واقع‌بینانه ببینید

سنگاپور در رده‌بندی‌های بین‌المللی هزینه‌ی زندگی، از جمله گزارش EIU، سال‌ها جزو گران‌ترین شهرهای دنیا بوده است. اجاره‌ی مسکن بزرگ‌ترین هزینه است و مدارس بین‌المللی برای خانواده‌های خارجی رقم قابل‌توجهی می‌شود. خدمات درمانی کیفیت بالایی دارد، اما یارانه‌های درمانی و آموزشی عمدتاً برای شهروندان و تا حدی مقیمان دائم است و خارجی‌ها معمولاً هزینه‌ی کامل یا بالاتر می‌پردازند. تصویر دقیق‌تر هزینه‌ها را در مقاله‌ی زندگی در سنگاپور آورده‌ایم.

برای اینکه درکی از ترکیب جمعیت داشته باشید: طبق گزارش رسمی جمعیت سنگاپور، در ژوئن ۲۰۲۶ کل جمعیت حدود ۶.۲۱ میلیون نفر بوده که حدود ۳.۶۸ میلیون شهروند، ۰.۵۵ میلیون مقیم دائم و بقیه غیرمقیم (دارندگان مجوز کار، دانشجویان و خانواده‌هایشان) بوده‌اند. یعنی تقریباً یک‌سوم جمعیت را خارجی‌های غیرمقیم تشکیل می‌دهند، اما تعداد مقیمان دائم تقریباً ثابت مانده است. این همان نکته‌ای است که بیشتر متقاضیان نادیده می‌گیرند: کار کردن در سنگاپور نسبتاً رایج است، ماندن دائم در آن خیر. برای آشنایی کلی با کشور، مقاله‌ی معرفی کشور سنگاپور را بخوانید.

اشتباهات رایج در پرونده‌های مهاجرت به سنگاپور

• اشتباه گرفتن دلار سنگاپور با دلار آمریکا در محاسبه‌ی حقوق و تمکن.
• جستجوی ویزای کار بدون پیشنهاد کار؛ در سنگاپور کارفرما درخواست را ثبت می‌کند، نه متقاضی.
• پذیرفتن پیشنهاد کار بدون حساب کردن شرط حقوق برای آوردن خانواده.
• ثبت‌نام در مؤسسه‌ی خصوصی به امید کار دانشجویی، بدون بررسی اینکه دانشجویان آن مؤسسه اجازه‌ی کار دارند یا نه.
• خرید ملک با این تصور که اقامت می‌دهد.
• اعتماد به کسانی که وعده‌ی PR تضمینی یا «ویزای کار بدون کارفرما» می‌دهند.
• دست‌کم گرفتن زمان و مدارک لازم برای انتقال پول و افتتاح حساب بانکی.

پرسش‌های متداول درباره مهاجرت به سنگاپور

آیا بدون پیشنهاد کار می‌توان به سنگاپور مهاجرت کرد؟

برای بیشتر افراد خیر. جز ONE Pass برای افراد دارای دستاورد برجسته، EntrePass برای بنیان‌گذاران واجد شرایط، GIP برای سرمایه‌گذاران بزرگ و مسیر تحصیلی، تقریباً همه‌ی راه‌ها از پیشنهاد کار می‌گذرند.

حداقل حقوق برای ویزای کار سنگاپور چقدر است؟

برای Employment Pass در سال ۲۰۲۶ از ۵٬۶۰۰ دلار سنگاپور (بخش مالی ۶٬۲۰۰) شروع می‌شود و با سن بالا می‌رود. برای S Pass از ۳٬۳۰۰ دلار (بخش مالی ۳٬۸۰۰) است. از ۱ ژانویه ۲۰۲۷ این ارقام برای درخواست‌های جدید افزایش می‌یابد.

با ویزای کار سنگاپور می‌توانم والدینم را ببرم؟

فقط اگر حقوق ثابت ماهانه‌ی شما حداقل ۱۲٬۰۰۰ دلار باشد، از طریق Long-Term Visit Pass.

بعد از چند سال کار در سنگاپور اقامت دائم می‌گیرم؟

هیچ مدت مشخصی وجود ندارد. دارندگان EP و S Pass می‌توانند درخواست PR بدهند، اما تصمیم ICA بر اساس ارزیابی کلی پرونده است و تضمینی در کار نیست.

آیا فرزندی که در سنگاپور به دنیا بیاید سنگاپوری می‌شود؟

خیر. اگر هیچ‌یک از والدین شهروند سنگاپور نباشد، تولد در این کشور تابعیت ایجاد نمی‌کند.

آیا خرید خانه در سنگاپور اقامت می‌دهد؟

خیر. خرید ملک هیچ حق اقامتی ایجاد نمی‌کند و خارجی‌ها ۶۰٪ مالیات تمبر اضافه هم می‌پردازند.

جمع‌بندی: قبل از تصمیم به چه چیزی فکر کنید؟

سنگاپور برای متخصصی که پیشنهاد کار خوب دارد، یکی از امن‌ترین و منظم‌ترین جاها برای زندگی و پیشرفت شغلی است. اما مسیر آن با کشورهای مهاجرپذیر فرق دارد: اقامت شما تقریباً همیشه به کارفرما، دانشگاه یا سرمایه‌ی بسیار بزرگ وابسته است و اقامت دائم امتیازی است که دولت به‌صورت انتخابی می‌دهد، نه حقی که بعد از چند سال خودبه‌خود به دست بیاید.

اگر جدی به سنگاپور فکر می‌کنید، معمولاً به متقاضیان توصیه می‌کنم این سه سؤال را صادقانه جواب دهند: آیا در رشته‌ی من کارفرمای سنگاپوری حاضر است حقوقی بالاتر از حداقل‌های ۲۰۲۷ بپردازد؟ آیا با حقوق پیش‌بینی‌شده می‌توانم خانواده‌ام را همراه بیاورم و هزینه‌ی زندگی را پوشش دهم؟ و اگر PR نگرفتم، برنامه‌ی جایگزین من چیست؟ اگر جواب این سؤال‌ها روشن باشد، سنگاپور می‌تواند انتخاب درستی باشد؛ اگر نه، بهتر است پیش از صرف هزینه، مقصدهای دیگر را هم کنار آن بسنجید.