📝 درخواست مشاوره
اطلاعات خود را وارد کنید تا کارشناسان ما با شما تماس بگیرند.
درمان در انگلستان برای بعضی بیماران ایرانی گزینهای جدی است: دسترسی به پزشکان فوقتخصص، روشهای درمانی جدید یا پیگیری درمانی که قبلاً در بریتانیا شروع شده است. اما باید از ابتدا یک واقعیت را روشن کنم: بریتانیا «ویزای درمان» جداگانه ندارد. بیمار خارجی با همان ویزای Standard Visitor و با هدف «درمان پزشکی خصوصی» وارد میشود و هزینهی کامل درمان را خودش میپردازد؛ NHS برای بازدیدکنندگان رایگان نیست.
در این راهنما توضیح میدهم چه شرایطی در قوانین مهاجرت برای سفر درمانی آمده، چه مدارکی لازم است، ویزای ۶ و ۱۱ ماهه و تمدید آن چقدر هزینه دارد، NHS از بیمار خارجی چطور هزینه میگیرد و متقاضی ایرانی در شرایط فعلی (بدون خدمات حضوری سفارت در تهران و با مشکل انتقال پول) به چه نکتههایی باید دقت کند. ارقام و قواعد از GOV.UK، قوانین مهاجرت (Appendix V) و راهنمای رسمی هزینهگیری NHS تا مهر ۱۴۰۵ (اکتبر ۲۰۲۶) گرفته شده است.

در قوانین فعلی بریتانیا، درمان پزشکی خصوصی یکی از فعالیتهای مجاز با ویزای Standard Visitor است. یعنی همان ویزایی که برای گردشگری و دیدار خانواده صادر میشود، ولی شما در درخواست هدف سفر را «private medical treatment» اعلام میکنید و مدارک مخصوص آن را ارائه میدهید. کدها و دستهبندیهای قدیمی مثل «MED U» که در بعضی متنهای فارسی تکرار میشوند، دیگر کاربردی ندارند.
| گزینه | مدت | هزینهی رسمی |
|---|---|---|
| ویزای Standard Visitor | تا ۶ ماه | ۱۳۵ پوند |
| ویزای Visitor برای درمان پزشکی طولانیتر | بیش از ۶ ماه تا ۱۱ ماه | ۲۳۴ پوند |
| تمدید داخل بریتانیا برای ادامهی درمان | هر بار ۶ ماه | ۱٬۱۷۲ پوند برای هر تمدید |
اتباع ایران برای ورود به بریتانیا حتماً ویزا لازم دارند و امکان استفاده از ETA (مجوز الکترونیکی سفر) را ندارند. برای آشنایی کلی با ویزای Visitor مقالهی ویزای توریستی انگلستان و برای انواع ویزاها ویزای انگلستان را ببینید.
علاوه بر شرایط عمومی هر بازدیدکننده (قصد واقعی بازدید، خروج در پایان مدت، نداشتن قصد کار یا اقامت)، Appendix V قوانین مهاجرت برای درمان خصوصی این شرطها را گذاشته است:
در متن قدیمی این صفحه نوشته شده بود که «بیماران نمیتوانند با ویزای توریستی برای درمان اقدام کنند» یا «هر بیمار فقط یک همراه میتواند داشته باشد». هیچکدام در قوانین فعلی به این شکل وجود ندارد: درمان خصوصی دقیقاً با ویزای Visitor انجام میشود و هر همراه جداگانه درخواست ویزای خودش را میدهد و ارزیابی میشود.
فهرست زیر همان چیزی است که در پروندههای درمانی معمولاً آماده میکنیم؛ همهی مدارک فارسی باید ترجمهی رسمی انگلیسی داشته باشند:
برای ویزای Visitor مبلغ ثابتی تعیین نشده؛ ولی در سفر درمانی باید روشن باشد که هزینهی کامل درمان بهعلاوهی اقامت، رفتوآمد و هزینهی همراه را دارید. قواعد پذیرش حساب ایرانی و نرخ تبدیل ریال را در تمکن مالی انگلستان توضیح دادهام.
نه. NHS برای کسانی که ساکن عادی بریتانیا نیستند رایگان نیست، و بازدیدکننده هزینهی خدمات درمانی (IHS) هم نمیپردازد. طبق راهنمای رسمی هزینهگیری از بیماران خارجی (بهروزشده در مه ۲۰۲۶):
توصیهی من این است که هرگز با این تصور سفر نکنید که «اگر به اورژانس بروم درمانم میکنند». این کار هم پرهزینه است و هم سابقهی بدهی NHS میتواند ویزاهای بعدی را با مشکل جدی روبهرو کند.
بیمار بینالمللی معمولاً یکی از این دو مسیر را دارد:
در هر دو حالت، بیمارستان برآورد مکتوب هزینه میدهد و معمولاً پیشپرداخت یا کل مبلغ را پیش از پذیرش میخواهد. هزینهی درمان در بریتانیا تعرفهی ثابت عمومی ندارد و به نوع درمان، مدت بستری و پزشک بستگی دارد؛ عدد قطعی را فقط از خود بیمارستان بگیرید. جدولهایی مثل «مدیتیشن، گفتاردرمانی، داروی ضدافسردگی» که در متن قدیمی این صفحه آمده بود هیچ ربطی به شرایط ویزای درمان نداشت و حذف شده است.
هر همراه (همسر، فرزند یا پرستار خانوادگی) باید جداگانه ویزای Visitor بگیرد و نشان دهد هزینهی خودش را دارد و پس از پایان درمان برمیگردد. ویزای همراه به مدت درمان بیمار ربط دارد، پس در درخواست او هم نامهی بیمارستان و برنامهی درمان را ضمیمه کنید.
اگر درمان طولانیتر از پیشبینی شد، بیمار میتواند از داخل بریتانیا برای ۶ ماه دیگر درخواست تمدید بدهد. شرطهای اصلی تمدید: هزینهی درمانهای قبلی کامل پرداخت شده باشد، و نامهی پزشک ثبتشده در بیمارستان خصوصی یا NHS که نیاز به ادامهی درمان را توضیح دهد. پیشنهاد میکنم درخواست تمدید را خیلی زودتر از پایان اعتبار ویزا ثبت کنید.
در تجربهی من، پروندههایی که مرحلهی دوم تا چهارم را پیش از ثبت درخواست ویزا کامل کردهاند، هم برای کارشناس ویزا روشنترند و هم بیمار در بریتانیا با غافلگیری مالی کمتری روبهرو میشود.
نه. درمان پزشکی خصوصی با ویزای Standard Visitor انجام میشود؛ فقط هدف و مدارک فرق میکند و امکان ویزای ۱۱ ماهه برای درمان طولانیتر وجود دارد.
۱۳۵ پوند برای تا ۶ ماه، ۲۳۴ پوند برای بیش از ۶ تا ۱۱ ماه، و ۱٬۱۷۲ پوند برای هر تمدید ۶ ماهه از داخل بریتانیا.
نه. بازدیدکننده برای درمان بیمارستانی ۱۵۰ درصد تعرفهی ملی NHS را میپردازد و برای درمان غیرفوری باید پیش از شروع، هزینه را پرداخت کند.
تعداد ثابتی در قانون نیامده است؛ هر همراه جداگانه ویزای Visitor میگیرد و باید شرایط آن را داشته باشد.
برای ایرانیهایی که بیش از ۶ ماه در بریتانیا میمانند، بله؛ برای ویزای ۱۱ ماههی درمانی گواهی TB لازم است.
درمان در انگلستان برای بیمار ایرانی شدنی است، ولی فقط با برنامهریزی دقیق: هماهنگی قبلی با بیمارستان یا پزشک متخصص، نامهی شفاف دربارهی بیماری و هزینه و مدت درمان، تمکن کافی برای کل هزینهها و راه قابل اتکا برای پرداخت پول. NHS برای بازدیدکنندگان رایگان نیست و بدهی به آن عواقب مهاجرتی دارد.
قدمهای پیشنهادی من: اول با پزشک معالج در ایران و بخش بیماران بینالمللی بیمارستان مقصد پرونده را بررسی کنید و برآورد مکتوب بگیرید، دوم روش پرداخت را قطعی کنید، و سوم مدارک ویزا را بر اساس مدت واقعی درمان (۶ یا ۱۱ ماه) آماده کنید. اگر به هزینههای زندگی روزمره در دورهی درمان فکر میکنید، زندگی در انگلستان را ببینید. برای کسانی که به تحصیل در این حوزه علاقه دارند هم راهنمای تحصیل پزشکی در انگلستان و برای مسیرهای اقامت بلندمدت مهاجرت به انگلستان را نوشتهایم. تصمیم ویزا با دفتر مهاجرت بریتانیا و تصمیم درمان با پزشک معالج است؛ ما فقط کمک میکنیم پرونده کامل و بدون ابهام باشد.
پارس مهاجرت را به منابع مورد علاقه خود در Google اضافه کنید تا مطالب و راهنماهای جدید مهاجرتی را راحتتر دنبال کنید.