📝 درخواست مشاوره
اطلاعات خود را وارد کنید تا کارشناسان ما با شما تماس بگیرند.
اطلاعات خود را وارد کنید تا کارشناسان ما با شما تماس بگیرند.
یکی از روش های اخذ اقامت پاراگوئه استفاده از روش اخذ اقامت پاراگوئه از طریق ازدواج می باشد. در این مقاله این مبحث بررسی می گردد. در این صورت فرد با ازدواج با یک شهروند پاراگوئه ای می تواند به دلیل زندگی مشترک با همسر خود در این کشور اقامت پیدا کند. مراسم ازدواج در پارگوئه هم به صورت مدنی و هم به صورت مذهبی انجام می شود. این کشور مذهب رسمی ندارد اما عمده مذهب مردم این کشور مسیحیت می باشد. پاراگوئه یکی از کشورهای فقیر در منطقه است و ازدواج در این کشور بسیار ساده برگذار می شود و برخلاف سایر کشورها مراسم ازدواج در نهایت سادگی و در یک شب انجام می شود. برای بررسی بیشتر موضوع ازدواج در پاراگوئه و اخذ اقامت پاراگوئه از طریق ازدواج به نوشته همکاران ما در موسسه حقوقی سفیران سروش سعادت توجه فرمایید.
طبق قوانین کشور پاراگوئه شهروندان خارجی در صورت مجرد بودن می توانند با شهروندان پاراگوئه ای ازدواج کنند. ازدواج آنها باید در دفاتر رسمی مدنی ثبت شود و گواهی ازدواج دریافت شود. اخذ اقامت پاراگوئه از طریق ازدواج روشی نادر برای مهاجرت می باشد. این کشور نسبتا کشوری فقیر است و در سال های گذشته توانسته رشد پیدا کند. در هر حال پاراگوئه کشوری چندان مناسب برای مهاجرت و اخذ اقامت نیست اما افرادی که با شهروندان پاراگوئه ای ازدواج می کنند فرصتی وجود دارد تا به اقامت در پاراگوئه و همچنین تابعیت این کشور دسترسی پیدا کنند. لازم به ذکر است سن ازدواج در پاراگوئه 16 سال است و ازدواج در سنین پایین 16 تا 20 سال بسیار رواج دارد.
در هر صورت برای ازدواج با تبعه پاراگوئه نیاز:
مراسم ازدواج در پاراگوئه هم به صورت مدنی و هم به صورت مذهبی انجام می گیرد. دفاتر مدنی ازدواج در پاراگوئه به نام جوئزدپاز Juez de Paz معروف هستند و در شهرهای بزرگ و اصلی پاراگوئه مانند آسونسیون، دل استه و انکارناسیون به وفور یافت می شوند. برای ثبت ازدواج کافی است مدارک لازم را با هماهنگی با سر دفتر ارائه دهید. لازم به ذکر است مراسم مذهبی در این کشور نیز با هماهنگی لازم با مراجع مذهبی و ارائه مدارک لازم آنها صورت می گیرد.
به صورت کلی مدارک لازم برای ثبت ازدواج در این دفاتر شامل موارد زیر است:

یکی از مهمترین مواردی که باید در مورد عروسی های مدرن پاراگوئه به خاطر بسپارید این واقعیت است که تمایل آنها بسیار به ساده سازی است. مردم پاراگوئه معمولا به اندازه مردم سایر کشورها و بسیاری از فرهنگ های دیگر، تقریبا به اندازه یک عروسی پول خرج نمی کنند. در ایالات متحده، مردم معمولا حقوق یک ساله خود را برای عروسی خرج می کنند. پاراگوئه به طور کلی کشور ثروتمندی نیست و بسیاری از مردم پاراگوئه توانایی و حتی تمایل به صرف هزینه در این سطح را ندارند. زوج های پاراگوئه ای معمولا برای عروسی های خود پس انداز می کنند. والدین آنها معمولا هزینه عروسی را پرداخت نمی کنند و خانواده عروس نیز شامل آنها می شود. زوج های پاراگوئه ای به طور کلی معتقدند که تمرکز بر آنچه عروسی نمادین است بیش از تزئینات یا اعیاد مهم است.
برگزاری یک شب عروسی در پاراگوئه یک سنت گسترده است. عروسها معمولا لباسهایشان را قرض می گیرند و بسیاری از جنبه های دیگر مراسم و تزئینات وام می گیرند. با توجه به مشکلات موجود در سیستم پستی پاراگوئه، زوجین دعوت نامه های عروسی خود را نیز شخصا تحویل می دهند. پذیرایی های عروسی موسیقی خواهد داشت اما به جز والس آبی دانوب رقص دیگری نخواهند داشت. نفوذ مسیحیان در فرهنگ پاراگوئه شرایطی را ایجاد کرده است که اکثر رقص ها در عروسی ها با اخم روبرو می شوند.
بیشتر زوج ها در پاراگوئه ماه عسل ندارند. این یک حرکت لوکس است و برای پاراگوئه ای ها بیگانه است. پس از پرداخت هزینه عروسی، زوجین پول هدیه خود را (در صورت دریافت) برای وسایل مورد نیاز خانه خرج می كنند. کلیه خدمات عروسی به صورت نقدی پرداخت می شود! این یک راه عالی برای شروع یک ازدواج است. هیچ کس هدایای غیر معمول نمی دهد. فقط وسایلی مانند ظروف، حوله ها، ملحفه ها، گلدان ها و ظروف نقره به آنها داده می شود و همه چیز ساده است. عروسی ها در شب هستند.
در نمودار زیر می توانید نرخ ازدواج در بین سنین مختلف دختران در پاراگوئه را مشاهده کنید:

زنان در پاراگوئه حق ازدواج با مردان را دارند. قانون مدنی به ازدواج اجباری پرداخته است. به طور دقیق تر، دادگاه می تواند حکم به ابطال نکاحی که بدون رضایت یکی از دو همسر انجام شده است صادر کند. با این حال لغو باید ظرف 70 روز از روز ازدواج انجام شود. هر دو ازدواج مدنی و مذهبی توسط قانون به رسمیت شناخته شده است اما ازدواج دینی باید پس از انجام مراسم ازدواج مدنی انجام شود. این قانون همچنین صیغه اتحادیه مشارکت های غیررسمی را به رسمیت می شناسد و قوانین اخیر با قانون تنظیم می شوند. قانون اساسی ازدواج و اتحادیه ها را به زوج های همجنسگرا محدود می کند. در سال 2015، قانون شماره 5419/15 در اصلاح مواد 17 و 20 قانون شماره 1/92 قانون مدن ، سن رضایت به ازدواج را برای هر دو جنسیت به 18 سال افزایش داد،
ازدواج کودک به طور خودکار باطل نمی شود اما دادگاه می تواند در صورت درخواست، بطلان ازدواج را صادر کند. بعلاوه مطابق ماده 149 قانون مدنی، اگر یک صغیر بدون رضایت والدین یا ولی قانونی خود ازدواج کند، رژیم مالکیت زناشویی که به طور پیش فرض اعمال می شود، را باطل می کند. است. ازدواج و بارداری نوجوانان نیز در پاراگوئه یک پدیده بسیار رایج است و امروزه زنان جوان بیشتر از نوجوانان دهه 1970 میلادی در دوران نوجوانی صاحب فرزند می شوند. این پدیده تأثیر مهمی بر سلامتی دختران دارد زیرا تقریبا 20% از مرگ زنان نوجوان در پاراگوئه را می توان ناشی از عوارض بارداری یا زایمان دانست. برای بررسی راه های مهاجرت به پاراگوئه می توانید به دیگ مطالب ارائه شده در وب سایت موسسه حقوقی سفیران سروش سعادت رجوع کنید.